Özkök iktidar medyasına yüklendi… Gizli bir el bize bayramı zehir etmek istedi

Ertuğrul Özkök

Geçen ay 5 Mart günü Paris Moda haftasında, benim kuşağımdan insanlara çok tanıdık bir an yaşandı.

Dünya kadın giyim devi Chanel, çok ünlü iki Hollywood starını bir videoda yan yana getirdi.

Penepole Cruz ve Brad Pitt…

Siyah beyaz çekilmiş kısa metraj film daha ilk sahnesinde bize 1960”ların kült filmi “Bir Kadın Bir Erkek”i” hatırlattı.

“Hatırlattı” demek yanlış, video, hepimizin hafızasından silinmeyen müziği ve Fransa”nın Dauville şehrinde aynı sahilde aynı restoranlarda çekilmiş bir replikası gibiydi.

Tek fark, filmin orijinalindeki Bir Kadın ve Bir Erkeğin yerine başka iki oyuncunun olmasıydı.

Jean Louis Tritingnant ve Anouk Aimee”nin yerini Brad Pitt ve Penelope Cruz almıştı.

FRANSIZCASINDA “ERKEK”

TÜRKÇESİNDE “KADIN” ÖNDE

Yeri gelmişken bu film hakkında, 1960”lardan beri aklıma takılan bir soruyu tekrar hatırlatayım.

Belki aranızdan buna cevap verecek biri çıkar.

Filmin orijinali “Un Homme et Une Femme…”

Yani “Bir Erkek ve Bir Kadın…”

Ama Türkiye”deki gösterinde afişte “Bir Kadın ve Bir Erkek” yazıyordu.

Hep düşünmüşümdür.

Fransızca hitaplarda hep “Bayanlar ve Baylar” denir.

Davetiyeler hep “Sayın Bayan ve Bay” diye yazılır.

Filmin yönetmeni filmin adında niye “Erkek”i” başa aldı hep merak etmişimdir.

Hep merak ederim kimse ona bunu sormadı mı diye.

O YIL FRANK SINATRA “STRANGERS

IN THE NIGHT”I SÖYLÜYORDU

Claude Lelouche”ın filmi 1966 yılında gösterime girdi.

O yıl Frans Sinatra “Strangers in the Night”ı söylüyordu.

Percy Sledge “When a man Loves a Woman”ı çıkarmıştı.

Mamas and Papas”ın “California Dreamin”i, Simon and Garfunkel”in ise “Sound of Silence”ı söylediği yıldı.

Ama İngiltere tarafında ise bambaşkma rüzgarlar esiyordu.

Rolling Stones, yerleşik Londra düzenini ve ahlakını sarsan şarkıları ile ortalığı yıkıyordu.

“Paint it Black”, “19”th Nervous Breakdown” yıllarıydı.

Beatles kuruluş rönemini tamamlamış “Yellow Submarin” dönemine geçmişti.

Ve Bob Dylan müziğin kanunlarını yeniden yazan şarkısı “Like a Rolling Stone”u” çıkarmıştı.

DÜNYA 20”NCİ YÜZYILIN VAHŞİ

DİKTATÖRLERİNİ GÖMÜYORDU

Dünya 1968 Mayıs”ına hazırlanıyordu…

İnsanlar, dünyayı felakete götüren 20”inci Yüzyıl diktatörlerini ve onların faşist ahlakını tarihe gömmeğe andiçmişti.

Yıl 1966”dı ve ondan 2 yıl sonra 68 Mayıs devrimi patlayacak, 13 yıl sonra ise Sovyet demir perdesinin son taş duvarları yıkılacaktı.

“Bir Kadın ve Bir Erkek” bize evlilik kalıplarını kırmaya çalışan yeni bir “Birliktelik nizamı” anlatıyordu.

Özgün aşk, özgür ilişki…

AHLAKÇI POSTALLARINIZI

ÇEKİN ÜSTÜMÜZDEN

“Bir kadın ve bir erkek” bir kozadır ey ahlak muhafızları, postallarınızı çekin o kozanın içinden” diyordu adeta…

Geçen hafta bütün Paris Chanel”in 1960”ları davet eden bu şahane siyah beyaz fotoğrafları ile doluydu.

İçim açıldı…

31 Mart”ın toplumun neredeyse tamamında yarattığı hoşluk, bu harika siyah beyaz karelerle çok daha renkli bir hoşlukla dolduruyordu içimi.

MASUMİYETİN YENİ SEKSİ YÜZÜ

ANNE HATHAWAY AFİŞLERDE

Aynı günlerde aynı Paris bir de Versace”nin siyah beyaz fotoğraflarıyla dolmuştu.

Versace kendine yeni yüz olarak Oppenheimer filminin baş oyuncusu Cillian Murphy”i ve Hollywood”un masumiyet prensesi Anne Hathavay”ı seçmişti.

Ama Hathaway”ın masumiyeti gitmiş, yerine wamp bir kadın gelmişti.

Masumiyetin seksi yüzünü keşfediyordu insan onun yüzüre bakınca

1960”ların o havasını Anne Hathaway”in masum yüzündeki değişimle anlatmaya çalışan bir kareydi sanki.

O da çok hoşuma gitti.

BENMİM İÇİN 1960 KIZGIN

GÜNEŞ FİLMİYLE BAŞLAMIŞTI

Rene Clement”ın “Kızgın Güneş” filmiyle başlamıştı.

1960 yılında çıkan bir filmdi.

Türkiye”de 1 Eylül 1961”de gösterime girmişti.

Seyrettiğimde 14 yaşımdaydım.

Alain Delon”u ilk defa o filmde tanımıştım.

Çıplak ayağa giyilen Espadril ayakkabıyı, çizgili ve renkli erkak ceketini ilk defa o filmde görmüş, Alsancak”daki Amerikan Pazarında bulur muyum diye çok volta atmıştım.

Ve bir de 1960”yılı yıllar İtalyasını keşfetmiştim…

Müzik festivalinden sesini tanıdığım San Remo”yu ve küçük İtalyan kasabalarını…

Onları da orada seyretmiştim.

YENİ GERÇEKÇİLİĞİN SİYAH

BEYAZINI RENKLENDİREN FİLM

Patricia Highsmith”in Ripley serisi romanlarından çekilmişti.

Benim için sinemada modernizmin ilk filmiydi…

“Acı Pirinç”, “Bisiklet Hırsızları” gibi yeni gerçekçi akımın fukara sokaklarını kapatıp, iyi ve güzel yaşamanın kapılaını açan filmdi.

Hiç unutmadım.

Hiç unutmadım o filmi…Çünkü 60”lar benim için böyle başlamıştı…

İki yıl sonra ise Beatles ve Rolling Stones, Kinks, Animals, Dave Clark Five, Hollies, Who ve ötekiler gelecekti.

İKİNCİ RİPLEY”DE RİPLEY DAHA

YETENEKLİ BİR KARAKTERDİ

Ripley filmi ikinci defa 1999”da çekildi.

Bu defa adı “Yetenekli Bay Ripley”di…”

Alain Delon”un yerini Mat Damon; Marİce Ronet”nin yerini Jude Law almıştı…

39 yıl sonra yeni kuşaklar da o filmi çok sevdi..

Bu defa yönetmen koltuğunda Anthony Minghella vardı.

Yine çok güzel bir filmdi ama yorum çok farklıydı.

Jude Law daha çekici ve modern bir karakterdi.

ŞİMDİ RİPLEY”İN EN KARANLIK

YÜZÜNÜ TANIYORUZ

Şimdi çok farklı bir yönetmen, Ermeni asıllı Steven Zaillian yeniden yazmış ve yönetmişti aynı hikayeyi Netflix için.

İlk iki filmden birincisi Nazizmin yıkıldığı savaş sonrası özgürlük ortamına çekilmişti.

İkinci film duvarların yıkıldığı neoliberal rüzgarların estiği bir dönemdi.

Şimdi ise popülist liderlerin yerküremizi savaş alanına çevirdiği, özgürlüklerin bastırıldığı karanlık bir yüzyılın filmi olmuştu.

İLK RİPLEY”İ HİÇ UNUTMAZDINIZ

BU RİPLEY”İ HİÇ HATIRLAMAZSINIZ

İlk defa tamamen siyah beyaz çekilen bir dizi olmuştu Ripley”in hikayesi.

Daha karanlık bir Ripley karakteri çiziliyordu.

İlk Ripley”i yanından geçseniz bir daha asla unutamazdınız.

Son Ripley ise yanından geçtiğiniz an unutacağınız bir karakter.

İlk Ripley diri, umut dolu, taze bir başlangıcın ikonasıydı.

Son Ripley ise çöküşün, yıkılışın, bitişin Joker haliydi.

Daha belirsiz bir Dickie Greenleaf karakteri vardı.

Ve film, İtalyan sinemasının Antonioni dönemine dönmüş bir havada çekilmişti.

Eclipse, La Notte çizgileri hakimdi.

BU DE FA 60”LARIN İTALYASI O BİLDİĞİMİZ

FİAT 500”LERİN CIVILTILI ÜLKESİ DEĞİL

İlk iki filmdeKİ ayrıntıya hiç inmeyen sahneler gitmişti, yerini İtalyan kasabalarının, sokaklarının, ev içlerinin en küçük detayları almıştı.

Ripley 60”lar İtalyasına, dönmüştü.

Son bölüme keskin bir bıçak gibi sokulan Caravaggio tabloları ve sahneleri, yeni Repley”imizin aslında en eskisi olduğunu anlatıyordu.

Karanlık bir Caravaggio tablosu kadar eski…

Ama 60”larda Fiat 500”ler, Vespa”lar, Addiano Celentano”lar, Rita Pavoneler”le müthiş bir umut ve yaşama sevincine dönen mekanlar şimdi Blade Runner filminin karamsar ve yavaş yavaş dökülen sokakları gibi karşımıza çıkıyordu.

60”ları özlediğimizi hissediyor, ama dönemediğimizi, o güzel coşkunun artık bize uzak bir mazi olduğunu anlamanın derin hüznünü de yaşıyorduk.

BAYRAMIN BİRİNCİ GÜNÜ GİZLİ BİR EL

BİZE BAYRAMI ZEHİR ETMEK İSTEDİ

Bayramın birinci gününe, bütün iktidar yanlısı televizyon kanalları adeta aynı yerden emir almış bir havada girdi.

Gizli bir el “Gazze olaylarını”, sanki 31 Mart neşesinin üzerine çıkarmak için talimat almış gibi aynı temayı işliyordu:

“Bu bizim en acılı bayramımız…”

Allahtan ki Cumhurbaşkanımız tatil için Okluk koyuna gitti, bayramın tatil olduğunu anladık ve ortak mateme çevrilmek istenen bayramımız biraz neşesini buldu.

1960 YAZI MİNA”NIN “IL CIELO UNA

STANZA” ŞARKISIYLA BAŞLAMIŞTI

Ben de bayramın birinci günü akşamı Netflix”in Ripley filmini bitirdim ve düşünmeye başladım.

Dizinin hemen her bölümünde Mina”nın o harika şarkısı vardı.

“Il Cielo Una Stanza…”

1960 yazı bu şarkıyla başlamıştı İtalya ve İzmir”de…

Gina Paoli”nin yazdığı Mina”nın söylediği bu şarkı, İzmir”de düğün salonlarına bile girmişti.

Netflix”in Ripley”nin her önemli sahnesinde bu müzik var neredeyse…

Gina Paoli o şarkıyı, bir hayat kadını ile bir gece geçirdikten sonra yazdığını söylemişti bir mülakatında.

SAHİ GERÇEKTEN NİYE

ÖZLEDİK 1960 YAZINI

Seyrederken ve dinlerken hep aynı şeyi düşündüm…

1960’ları niye özlüyoruz…

Basit, alelade bir nostalji mi…

Hayır değil… Bu defa hiç öyle değil.

1960’ları özledik…

Çünkü özgürlüğü, nefes almayı, istediğimiz gibi yaşayabilmeyi, dışlanmamayı, azımsanmayı, “Kendi ülkemizde parya olmamayı”…

Kısaca kendimiz olabilmeyi çok özledik…

Belki de her gece yeniden başlayıp, o gece bitecek küçücük şeyleri…

Onları bile özledik…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

betmarlo
egt oyna
pragmatic slot oyunları
barn festival
dog house megaways
betibom
sweet bonanza
tombala oyna
aresbet
wild west gold oyna
diyarbet
diyarbet
diyarbet
diyarbet
diyarbet
diyarbet
diyarbet
diyarbet
markaj giriş
sweet bonanza
sugar rush
diyarbet
diyarbet
diyarbet
gates of olympus oyna
big bass bonanza oyna
trwin
diyarbet
diyarbet
casipol
casipol
casipol
betingo
egt oyna
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
aviator oyna
aviator giriş
tombala
pendik escort
esenyurt escort
beylikdüzü escort
beylikdüzü escort
taksim escort
bakırköy escort
avcılar escort
esenyurt escort
beylikdüzü escort
istanbul escort
istanbul escort
bahçeşehir escort
bakırköy escort
şirinevler escort
şişli escort
esenyurt escort
avcılar escort
bonus hunt
betmarlo
egt oyna
pragmatic slot oyunları
barn festival
dog house megaways
betibom
sweet bonanza
tombala oyna
aresbet
wild west gold oyna
diyarbet
diyarbet
diyarbet
diyarbet
diyarbet
diyarbet
diyarbet
diyarbet
markaj giriş
sweet bonanza
sugar rush
diyarbet
diyarbet
diyarbet
gates of olympus oyna
big bass bonanza oyna
trwin
diyarbet
diyarbet
casipol
casipol
casipol
betingo
egt oyna
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
casipol
aviator oyna
aviator giriş
tombala
esenyurt escort
beylikdüzü escort
beylikdüzü escort
taksim escort
bakırköy escort
avcılar escort
esenyurt escort
beylikdüzü escort
istanbul escort
istanbul escort
bahçeşehir escort
bakırköy escort
şirinevler escort
şişli escort
esenyurt escort
avcılar escort
jojobet giriş
jojobet